Met ferme pas loop ik het Kralingse bos in. Een vriendelijke mijnheer bij de entree vraagt mij of ik VIP ben. Ik antwoord lachend en ontkennend. Ik heb er reuze veel zin in. Het CHIO doet mijn hart sneller kloppen. Maanden geleden verzekerde ik mij al van de nodige tickets. Daarover moet je tegenwoordig goed van tevoren nadenken want de tijd dat je met 1 passe partout overal terecht kunt, is voorbij. Enkele dagen vóór de aanvang van het hippische spektakel ben ik al ter plekke om te zien hoe de opbouw vordert. Er staan al 340 paardenboxen die in nauwelijks twee dagen tijd worden geplaatst. De indeling van de stallen is een lastige klus, zo vertelt één van de medewerkers mij.
De paarden staan gegroepeerd, land bij land, hengsten op de hoek, dressuurpaarden achterin waar het wat rustiger is.
Ik weet nog goed dat ik met mijn ouders, zo’n 50 jaar geleden, vrij kon rondlopen door de imposante tenten waar de paarden van de groten der aarde waren gehuisvest tijdens het concours. Mijn vader vertelde mij toen dat het duurste paard wel zo’n honderdduizend gulden kostte. Ik kon mijn oren niet geloven.

Ook nu zie ik er weer naar uit. Het CHIO is een evenement waar ik alles voor opzij zet. Hoe mooi is het? Zo’n geweldige happening die draait om jouw sport, in jouw land, in jouw stad, in jouw achtertuin! Nadat ik mijn CHIO betaalpasje royaal heb opgeladen ga ik verder op weg.
Bent u official, zo wordt mij gevraagd op de volgende kruising die ik bereik. En ook op het vervolg van mijn weg naar de tribune, steeds weer nieuwe vragen: bent u standhouder, heeft u accreditatie, bent u genodigde?

Nee, nee, nee! Mijn boodschap en status zijn even simpel als kort: ik houd van paarden en ik kom voor de sport. Toch lijk ik steeds meer te gaan behoren tot een minderheidsgroepering die met enige meewarigheid wordt bekeken en amper nog wordt gedoogd. Want als je op elke eerdere vraag nee verkoopt, dan mag je hier niet lopen, daar niet zitten, zus niet passeren en zo niet staan.

In de aanloop naar het CHIO besefte ik dat het de 70ste editie is waarvan ik er 50 heb meegemaakt. Het is mijn ambitie om de 100ste editie nog mee te maken, zo vertrouwde ik onlangs iemand toe.
Ik geniet vier dagen bijzonder van de sport in het prachtige bos. Maar een onverdeeld genoegen is het helaas niet steeds. Aan de voorstelronde van de Nations Cup Springen ben ik inmiddels al een beetje gewend: de paarden (die de prestatie uiteindelijk samen met hun ruiter leveren) moesten al vele jaren geleden wijken voor glimmende BMW cabriolets van de hoofdsponsor Breeman Kalfsbeek.
Maar een volledig leeg ereterras als de volksliederen worden gespeeld, vind ik toch behoorlijk gênant jegens de ruiters. En als de speaker het publiek even vergeet te vragen om op te staan als de volksliederen ten gehore worden gebracht, dan blijft iedereen als een zoutzak op de stoel zitten. Wanneer ik wel opsta, hoor ik gemopper achter mijn rug omdat het zicht wordt ontnomen…..
Even later vliegt er een brandende peuk op mijn schoot, afkomstig van de bovenste ring waar de geïnviteerde bobo’s staan. Achteloos over de rand geworpen waar het “klootjesvolk” zit.

Zondagavond eten we na afloop nog een sateetje bij de locale horeca op steenworpafstand van het concoursterrein. Er komt een mijnheer binnen met een grote oranje rozet op het revers van zijn jasje. U bent bij het CHIO geweest, zo stel ik monter vast. En nu is het mijn beurt om te vragen of hij soms official is. Nee, dat ben ik niet maar de Rabobank heeft mij uitgenodigd, zo vertrouwt de man mij toe die duidelijk een lekker slokje op heeft. Het was allemaal weer fantastisch georganiseerd, happen en dranken; het heeft mij aan niets ontbroken, zo vervolgt hij zijn relaas. Goed beschouwd toch wel een beetje gek hé mevrouw, zo zet hij zijn betoog onthullend voort. Staan we daar met zijn allen in een grote tent. Allemaal mensen met schulden, net als ik. En dan word je daar door de gastheer in de watten gelegd.
En heeft u nu ook nog een beetje van de paardensport genoten, zo informeer ik belangstellend.
Ach mevrouw, ik heb helemaal niets met paarden en heb er eerlijk gezegd ook niks van gezien.
Eens even verzinnen. De landenwedstrijd is door de Belgen gewonnen? Toch? Of zit ik mis? Helemaal zeker ben ik niet want het volkslied, nee, dat is ook al aan mij voorbij gegaan.

Als we naar huis gaan, ben ik opvallend stil. Heb je toch wel genoten, vraagt mijn man? Dat wel maar toch voel ik mij in toenemende mate niet meer thuis in de wereld van de grote allianties, synergie en internationale samenwerkingsverbanden. Ik weet ook wel dat er geen CHIO meer kan bestaan zonder commercie. Maar het CHIO wordt wel steeds minder mijn CHIO. Als het zo doorgaat, vergaloppeer ik mij in mijn ambitie met 100 edities CHIO. Eerst maar eens zien hoe het staat met de animo als de 71ste editie zich aandient. De tijd zal het leren.

Van het grote CHIO naar onze dierbare vereniging. Daar werd op 31 mei de Algemene Ledenvergadering gehouden. En dat betekent werk aan de winkel voor het bestuur. Vergaderen, voorbereiden, stukken opstellen, de essentie in een presentatie verpakken en zorgen dat je een antwoord weet op alle vragen die opborrelen. Petje af voor alle inzet en inspanning en dank aan het bestuur!

Wat kwam er zoal aan de orde? Omzet gestegen en daarmee de kosten, de bezetting van de pensionstallen is goed, het aantal privé lessen is toegenomen. De penningmeester legt uit dat het eerste halfjaar de meest druk bezette en daarmee de best renderende periode van het jaar is. In de zomer(vakantie) wordt het rustiger, gaan de paarden naar de wei en dan is het nog maar een huppeltje via de herfst naar het einde van het jaar.

Het leukste deel van de vergadering is de opsomming van alle evenementen die dankzij veel vrijwillige handen tot stand konden komen. Op zo’n moment besef je: bij de Hoge Devel gebeurt het!
Aandacht voor een goed en gezond paarden- en ponybestand. Het vinden en aanschaffen van geschikte dieren is een kunst op zichzelf. Van Echt Wel moest helaas afscheid worden genomen.
Zorgen om Wahlizz en Aswin die met blessures op de wei staan; Wahlizz als gezelschapspaard en Aswin als vaderkloek van een jong paard. Hopelijk hebben zij baat bij de rust en komt het nog goed.
Nieuwe pony’s Maartje en Jillz werden welkom geheten.
Een reeks van evenementen passeert de revue: Sinterklaas, carrousel, Koningsdag, verklede ponywedstrijd, fundraising ten bate van het paardenpensioenfonds, bingo, buitenritten over nieuwe paden in het bos.
De ponycarrousel eindigde op het NK als zesde en oogstte vooral lof vanwege de verzorgde uitstraling. Het winnen van de Prix d’Elegance was dan ook zeer verdiend!

In het verschiet liggen opleiding en examen voor het ruiterbewijs, avondvierdaagse, ponykamp, Munnikendevelcup en vrijwilligersavond.
Onderhoud werd er ook gepleegd: een grote beurt van de bodems, schoonmaak in de kantine, herziening van de verlichting. Dank aan het klusteam, de vrijwilligers en de actieve moeders van de ponykinderen.

Uitgebreid wordt stilgestaan bij de aanpassing van de huisregels. Aan de orde komen de bakregels, mest scheppen, beschikbaarheid “gereedschappen”, praktische aspecten van de blauwe tonnen en het lidmaatschap van de vereniging dat qua tijdvak niet synchroon loopt met het lidmaatschap van de KNHS en de FNRS.
Gesproken wordt over de voorgestelde tariefsverhoging van de consumpties en de hogere “penalty” voor de afkoop van de bardienst. Die gaat naar Euro 50 per bardienst. De voorstellen door het bestuur worden goedgekeurd.

Speciale aandacht wordt besteed aan het in ontwikkeling zijnde beleid gericht op invoering van een gewichtslimiet voor ruiters. Mirjam de Haer geeft daarop een toelichting, mede gestoeld op haar specifieke kennis van paardenwelzijn.

Tot slot: er ontstaan later dit jaar 2 vacatures in het bestuur door het vertrek van Denny van Rooij (voorzitter) en Shirley v.d. Watering (bestuurslid). De vereniging heeft grote behoefte aan goede kapiteins en stuurmannen op het schip. Het bestuur beraadt zich omtrent geschikte kandidaten maar ook vanuit de leden kunnen gegadigden opstaan. Graag zelfs! Een oproep aan allen die de vereniging een warm hart toedragen. Het is een mooie taak om de vereniging vooruit te helpen de toekomst in. Of zoals één van de leden het aan het einde van de vergadering zo veelzeggend verwoordde: ik mopper heus wel eens als iets niet helemaal naar mijn zin is maar als ik zie hoe het elders toegaat, dan besef ik telkens weer hoe goed en bijzonder het hier allemaal geregeld is.

28-6-2018
Marjolijn van Prooijen