Marjolijn van Prooijen

Een column in corona-tijd; waar moet die nu over gaan? Een plotselinge streep door de rekening van lessen, wedstrijden, baractiviteiten, bingo en alles wat het leven in en om de manege aantrekkelijk maakt. Bestuur en bedrijfsleiding moest zich in een handomdraai ontpoppen tot stressbestendige crisismanagers. Het hek op slot en het RIVM als heilig houvast in ieder doen en laten. Zorgen over toekomst, financiën, duur van de beperkingen, de mate van loyaliteit van de klanten en last but not least: de gezondheid en conditie van de paarden.

Dank aan al degenen die op de bres hebben gestaan, benen in de nek hebben gelegd, creatieve oplossingen hebben bedacht, beweging hebben gegeven aan de paarden, slapeloze nachten hebben getrotseerd en moed en vertrouwen hebben gehouden om deze uitzonderlijke crisis het hoofd te bieden in het belang van de continuïteit van de ruitersportvereniging De Hoge Devel.

Inmiddels zijn er weer stappen in de goede richting gezet. We mogen de buitenbak weer onveilig maken, de paarden lijken gezond en fit uit de lock down te zijn gekomen, de lessen zijn hervat, het rijden zijn wij nog niet verleerd en het hippische plezier is ons niet ontgaan. Integendeel!
Nog meer dan voorheen besef ik hoe belangrijk en waardevol het rijden is als onuitputtelijke bron van ontspanning in een dynamisch leven. Ik zou het voor geen goud willen missen.

Corona heeft ook goede dingen gebracht. Aandacht en waardering voor de ander. Boodschappen doen voor de buurvrouw, applaudisseren voor de zorg, een kaartje sturen aan degene die aan huis is gekluisterd. Niet voor niets viel steeds weer dezelfde boodschap te lezen: “samen tegen corona”.

“Samen” is niet alleen in tijden van crisis een goed uitgangspunt. Het besef dat wij elkaar nodig hebben, geeft slagvaardigheid aan elke dag van ons leven ongeacht in welk décor wij ons bevinden.


Dat geldt ook voor RSV De Hoge Devel. Het lijkt soms alsof de vereniging wordt gevormd door drie subgroepen: manegepaarden ruiters, privé ruiters met eigen paard en ponyruiters. De belangen per groep vertonen zowel overeenkomsten als verschillen.

Ja, we willen allemaal mooie faciliteiten, een veilige omgeving, inspirerende instructie en een gezellig sociaal leven. Maar eerlijk is eerlijk: we zijn niet altijd gebaat bij hetzelfde. Zo spint de pensionklant geen garen bij de verblijfskosten van het manegepaard in de kliniek en krijgt de manegeklant geen vibes van de gedachte om de longeerkraal te overkappen. De bedrijfsvoering van RSV De Hoge Devel is net zo’n beetje als het leven zelf: een kwestie van een beetje  geven en nemen met begrip en respect voor de ander.

Terugkomend op de drie subgroepen: uitdagingen heeft onze vereniging nog in ruime mate.
Er zijn wensen, plannen en ambities. Naast regulier onderhoud, willen wij verbeterslagen maken.
Maatschappelijke ontwikkelingen staan evenmin stil. Dierenwelzijn is een punt dat steeds prominenter in de schijnwerpers staat en op de politieke agenda´s wordt geplaatst. 
Paarden die vast staan in stands, kan al lang niet meer. Een eigen box voor ieder paard natuurlijk maar welke eisen worden er aan zo’n box gesteld? Nu en op termijn? Met elkaar zullen wij tijdig moeten inspelen op nieuwe trends en regelgeving. Wij willen onze positie als vooraanstaande vereniging met vijf sterren immers graag conserveren, bouwen aan duurzaamheid en aan de toekomst, trots zijn op de accommodatie waar wij ons verantwoordelijk voor voelen.

Verheugend was het om bij de Algemene Ledenvergadering van het bestuur te horen dat er visie en beleid wordt ontwikkeld voor lange(re) termijn. Zo kunnen wij voorsorteren, anticiperen en doelgericht sturen in de richting die wij voor ogen hebben. “Samen tegen corona”, “Samen voor de vereniging”.
Om dit te realiseren zullen wij gezamenlijk moeten bouwen aan een deltaplan. Waardoor wij veel meer en sterker worden dan drie afzonderlijke eilanden. Verbinding zoeken door het bouwen van sterke bruggen die onze collectieve daadkracht een solide fundament geeft. Dáár moet het heen.

Het vervullen van wensen kost nu eenmaal geld normaal gesproken. Daarbij komt dat met de middelen van de vereniging behoedzaam moet worden omgesprongen. Ook hier biedt een duidelijk richtsnoer houvast voor de toekomst. Tarieven zullen jaarlijks worden verhoogd aan de hand van het CBS prijsindexcijfer. Dit legt de basis voor uitgaven ten behoeve van regulier onderhoud. Grote, extra wensen vereisen additionele financieringsbronnen die aanvullend moeten worden opgetuigd.

Het belang van samen besefte ik onlangs ook tijdens een verblijf in Zeeland. Ik maakte in de avond een wandeling naar het strand toen ik op een parkeerplaats een trailer spotte met twee paarden daarin. Eenmaal uitgeladen werden beide paarden opgezadeld en klaargemaakt voor een buitenrit.


Ik bekeek het tafereel met interesse. Er waren twee dames en één mijnheer aan de gang en ik was eigenlijk wel nieuwsgierig dus ging mijn licht eens opsteken. De dames bleken moeder en dochter die samen een strandrit gingen maken. De mijnheer was de echtgenoot en vader. Zijn handigheid in de omgang met de beide paarden had alles te maken met zijn vak als hoefsmid. Een zachte G verraadde een Brabantse afkomst. Het ene paard bleek al vaak aan het strand te zijn geweest; voor het andere paard was dit nog een heel nieuwe ervaring. Samen gingen moeder en dochter op pad. De routinier in koppositie, het andere paard onwennig en gespannen volgend. Mooi om te zien hoe dit samenspel over het strand en langs de vloedlijn een succes werd op basis van vertrouwen en leiderschap.

Daags erna nog een andere belevenis die draaide om een paard en om gezamenlijk optrekken.
Na het avondeten hoorde ik plotseling hoefbeweging en luidruchtig snuiven in de tuin. Toen ik ging kijken zag ik een loslopend paard in het complex dat flink over zijn theewater was. Het paard bleek losgebroken uit het weiland nadat het was belaagd door een koe. Er volgde een gevaarlijke, spannende en angstige vlucht van het dier door het park. Het paard zonder halster liet zich nauwelijks benaderen, laat staan vangen. Na verloop van tijd konden wij het paard met beleid en met elkaar toch insluiten en te pakken krijgen. Eind goed, al goed ofschoon het paard wel her en der geschonden was geraakt. Ook hier was de collectieve actie de sleutel van het succes van de operatie.

Voor velen van ons staat de zomervakantie weldra voor de deur. Misschien wordt het een vakantie met een twist. Een verblijf in eigen land in plaats van over de grens. Hoe dan ook, vakantie beleef je ook met elkaar. Let een beetje op elkaar, hou rekening met elkaar en zorg met aandacht voor elkaar.


Alleen op die manier versterk je elkaar en schep je de voorwaarden om met elkaar te genieten van een lange, mooie en geslaagde zomer! Veel plezier, gezond retour op de thuisbasis en na de weidegang van de paarden hopelijk weer fit en vrolijk aan de slag met onze paardjes!   

Met vriendelijke groet,

Marjolein van Prooijen